yalnızlık

   Şu hayatta alışılması en zor şey yalnızlık. Ama hayatı en çok kolaylaştıran şey de o. Yalnızlığa bir defa alıştın mı sırtın yere gelmez. Hayatına girip çıkanlar, girip çıkamayanlar, teğet geçenler, "bi' arkadaşa bakıcam" diyenler; hiçbiri dokunamaz artık sana. Çünkü senin kimseye ihtiyacın yok artık. Onlar yokken de kendi kendine yetebiliyorsun sen. Yani yine en iyi dostu yalnızlığı insanın. Bütün yollar ona çıkıyor.

yüzün.

Sana yazdığım milyonlarca harften, sözcükten, cümleden; seni hatırlatan binlerce şarkıdan, notadan tek tek özür diliyorum. Çünkü;

"yüzün" fazlasıyla yeter.

söz vermiştin.

Sen hiç söz vermemiştin ama, yine de,

böyle yalnız kalınmaz.

ki

  Bizi birbirimizden başka kimse anlamadı. Onca yıldır yalnızdık ki, birbirimizi bulunca nasıl seveceğimizi bilemedik, elimize yüzümüze bulaştırdık.

                                                                                tavuksuyu

Gitmekle gidilmiyor ki... Gitmekle gitmiş olamazsın; gönlün kalır, aklın kalır, anıların kalır...

                                                              Cemal SÜREYA

   Aradan yıllar geçmesine rağmen, unutmadığım tek bi' yüz var aklımda. Asla unutmadığım tek bi' numara. Çünkü sadece o yüze bakarken yalnızca beynimle değil, gönlümle de baktım. Çünkü sadece o yüzün gönülden benim olmasını istedim. Parmakuçlarını ne kadar sevdiğimi unutmadım. Sevdiğin hiçbir şeyi unutmadım. Aldığın her şey benimle gittiğim her yere geldi. Şu fotoğraftaki şeyi, bana Susurluk'tan almıştın, kalemlik niyetine. Mumluk olduğunu hiç bilmeyeceksin. Ben onu bütün şehirlerarası yolculuklarda yanımda taşıdım. Ortaköy'den bayılarak aldığımız küpeleri hiç çıkarmadım. Hâlâ. Ama işte olmayınca olmuyor demek ki. Benim için "O" kişi senken, senin için o kız, biliyorum. 

   Artık daha iyi biliyorum, hiç geçmeyeceksin içimden. Kabuk bağlayan bu büyük yara, bazı geceler kanamaya devam edecek. Milyonlarca insanın içinde, yanımda kim olursa olsun, beni ne kadar severse sevsin hep yalnız olacağım. 

   Sen yoksun.

emre.

   Birini seversin, unutmak zorunda kalırsın; unutursun. Aradan yıllar geçer, o yıllar geçerken onu her hatırladığında yüzünde tuhaf bi' tebessüm oluşur. Sen bunu fark edemezsin. Ne diyordum, aradan yıllar geçer, bazen durduk yere için kanıyor gibi hissedersin, birisi kocaman bi' yaranın kabuğunu kanatmış gibi. Yadırgarsın bu duyguyu, çünkü yaran yoktur ki. Sevdin ve unuttun. O kadar. Sonra bir gün bir şarkı duyarsın, unuttuğun bütün yılların acısı bi' anda çıkar. Çünkü sen onu hiç unutmak istemedin, unutmadın da bu yüzden. Üstünü örtmekte ustaydın sadece. Ama bi' an, o an o şarkı o örtüyü kaldırdı işte. Kabul etmek istesen de istemesen de. 

   Farkındalık kötü şey. Dönse olmaz artık diyordun, istemem diyordun ya. Bal gibi istiyorsun. Sizi ayıran bütün o farklılıklar yok olup uçsun istiyorsun. Senin olsun istiyorsun. Oysa ne de çabuk kabullenmiştin olmayacağını söylediğinde. Hak vermiştin ona. Haklıydı, farklıydınız. Olması gereken buydu. -yalandı.- Ondan sonra aşık oldun, sevdin, sevildin, öpüştün, seviştin, evlilik planları bile yaptın. Ama o, hep "O" olarak kaldı, kalacak. Senin olmasa bile hep iyi olmasını istedin, onun için hep dua ettin. Başkasıyla mutlu olmasını içten içe kıskandın. Çünkü onu en çok sen sevdin, sen hak ettin değil mi? Keşke hayat bu kadar etobur olmasaydı. sen onun koyduğu noktayı bile okuyabilen herkesi çok kıskandın ki.

  Sevdiğin kadar sevilmezsin. Ve evet, "istenmiyor olmakla ilgilisin."

                                                                                      15.06.2012