İnsan bazen kalabalığın içinde bile kendini inanılmaz yalnız hissedebiliyor. Çok iyi bi aileye, çok iyi bir dosta, yanına yakışan iyi bir sevgiliye sahipken bile. Çünkü o yalnızlık insanın içinde, karakterinde. Ruhuna işlemişse bir kere, 15 milyon nüfusu olan bir şehirde yalnızlıktan kavrulabilirsin.
Bazen rahat batıyor diye düşünüyorum. Annem hep der zaten "sana rahat batıyor." diye. Çünkü bir insanın sahip olmak istediği birçok şeye sahibim. Ama asıl sorun hiç yaşamak istemediğim şeyleri de yaşamış olmamda galiba. İnsan hayatı çok acayip, saniyelik bir şey oluyor ve o anda bütün dünya değişiyor artık senin için. Hayat gerçekten çok kısa. Sevdiklerimizin kıymetini bilmek gerek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder